26. Katecheza parafialna przygotowująca do sakramentu pokuty i pojednania oraz Eucharystii powinna mieć charakter duchowy. Dziecko powinno systematycznie uczestniczyć w niedzielnej Mszy świętej oraz nabożeństwach związanych z rokiem liturgicznym (różaniec, Droga Krzyżowa, nabożeństwa majowe itp.) oraz w spotkaniach tematycznych. pojednania hostiĘ i wino (filip nalewajek) przyjmij panie, hostiĘ i wino, ktÓre stanĄ siĘ za chwilĘ twoim ciaŁem i krwiĄ. wŁĄcz nas w swojĄ ŚwiĘtĄ ofiarĘ i obudŹ w nas pragnienie czĘstego spotykania siĘ z tobĄ w najŚwiĘtszym sakramencie. procesja z darami: 1. maria kolipiŃska – wojtek szymczak, 2. karolina ŚwiĄtkowska Sakrament pokuty i pojednania. Kryzys współczesny i kryzys doktrynalny. by Janusz Królikowski. 2015, Teologia w Polsce. See Full PDF Download PDF. Św. Ambroży przekonywał: „Wstydem jest dla każdego wyznawać swoje grzechy, ale ten wstyd orze twoje pole, usuwa wciąż odradzające się ciernie, obcina kolce, przywraca dorodne owoce, które już zamierały”. Dziękuję za uwagę! Gosia Grad W BIBLII Pan Jezus ustanowił sakrament pokuty Sakrament pokuty i pojednania Pan Jezus ustanowił w dniu zmartwychwstania, gdy ukazał się Apostołom w Wieczerniku wtedy powiedział: "Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" J 20, 19-23. Nazwy sakramentów piszemy zwykle małymi literami: pokuta, chrzest, komunia itd., także gdy określamy je dokładniej: sakrament pokuty, chrztu, komunii itd. Ze względów uczuciowych możemy też użyć wielkich liter, pisząc np. Pokuta lub Sakrament Pokuty. Dotyczy to zwłaszcza bardzo ważnego dla katolików sakramentu Pierwszej Komunii Spowiedź, sakrament pokuty jest nazwany przez odnowioną liturgię również sakramentem pojednania. Kościół pragnie w ten sposób podkreślić jednanie , nawiązywanie więzi człowieka z Bogiem, dokonujące się poprzez ten sakrament; pokuta bowiem zmierza ostatecznie do tego, abyśmy ukochali Boga i całkowicie się Jemu powierzyli Spowiedź święta. Warunki spowiedzi. Formuła spowiedzi. Spowiedź święta. Sakrament przebaczenia. Sakrament pokuty, nawrócenia, pojednania czy przebaczenia. Różne nazwy, ten sam święty znak. Spowiedź. Jest jednym z siedmiu sakramentów i tak jak wszystkie pozostałe ustanowiony jest przez Chrystusa i konieczny do zbawienia. Jest Siedem Sakramentów Świętych.Przyjrzyj się uważnie ilustracjom i sprawdź, co w sobie kryją. Chrzest święty. Bierzmowanie. Eucharystia, czyli Najświętszy Sakrament. Sakrament pokuty i pojednania. Namaszczenie chorych. Sakrament Kapłaństwa. Sakrament Małżeństwa. Aby kontynuować lekcję kliknij. http://drogazjezusem.plTematy katechezy 22 lutego 2020Wtajemniczenie w sakrament pokuty i pojednaniaTytuł konferencji:1. Ustanowienie sakramentu pokuty i poj wV6W9n. Katalog Agnieszka Wieczerzańska-PerkinsReligia, ScenariuszeSakrament pokuty i pojednania - scenariusz lekcji Sakrament pokuty i pojednania scenariusz lekcji Kl. II - gimnazjum. Przedmiot: Religia. Cel ogólny: zapoznanie uczniów z podstawami biblijnymi sakramentu pokuty i warunkami odpuszczenia grzechów; utrwalenie wcześniejszych wiadomości o tym sakramencie. Cel wychowawczy: wzbudzenie w uczniach zainteresowania właściwym rozumieniem istoty sakramentu pokuty, celem wykorzystania zdobytej przez nich wiedzy we własnym życiu religijnym. Pomoce: tekst Pisma Świętego, kredki, blok. I. WPROWADZENIE Dzisiaj przyjrzymy się warunkom odpuszczenia grzechów i podstawom biblijnym sakramentu pokuty i pojednania. Na następnej lekcji zastanowimy się, dlaczego spowiedź indywidualna. Mam nadzieję, że przynieśliście kredki, ponieważ po części biblijnej, przystąpicie do wykonania plakatów (rozdam wam papier, na którym wykonacie rysunki). II. ROZWINIĘCIE TEMATU CZĘŚĆ I: Nauczyciel rozdaje uczniom Pismo Święte. Zapisuje na tablicy, a uczniowie w zeszytach, fragmenty, które mają odszukać. Te fragmenty to: Mt 16, 18-19; J 20,21-23; Łk 15, 11-32. Nauczyciel prosi, aby jeden uczeń przeczytał pierwszy fragment, omawia go wspólnie z klasą. Tak postępuje z każdym następnym. Wnioski: władzę odpuszczania grzechów Bóg powierzył apostołom i ich następcom; warunkiem tego jest uznanie i wyznanie swoich grzechów. Uczniowie zapisują wnioski do zeszytu. CZĘŚĆ II: Nauczyciel wspólnie z klasą określa warunki odpuszczenia grzechów. Dzieli klasę na grupy czteroosobowe, przydziela zadania, każda grupa kilka minut zastanawia się, co ma przedstawić na swoim plakacie i na czym polega realizacja danego warunku. Nauczyciel rozdaje kartki bloku rysunkowego, określa czas pracy grupy. Aktywizacja: podzieliłam was na grupy, każda z nich wykonuje plakat jednego warunku odpuszczenia grzechów; pamiętajcie - grupa nie podpisuje plakatu, nie dzieli się z klasą przydzielonym zadaniem, starajcie się na plakacie umieścić jak najwięcej informacji dotyczących danego warunku. Po wykonaniu rysunku oddajecie go mnie, a następnie wszyscy będziemy oglądali, odgadywali i określali treść warunków odpuszczenia grzechów. Podsumowanie: nauczyciel pokazuje klasie poszczególne rysunki, wszyscy odgadują, który warunek został przedstawiony na plakacie, jaką przedstawia treść i na czym polega realizowanie tego warunku. Wnioski: 1. Rachunek sumienia: - należy poznać, ocenić swoje życie w świetle wiary - analiza słów, postępowania - dlaczego popełniłem dany grzech? 2. Żal za grzechy: - żal jest zrozumieniem niewierności wobec Boga - jest skruchą serca, która otwiera nas na miłość Boga 3. Postanowienie poprawy: - "postaram się nie wracać do tego grzechu" 4. Wyznanie grzechów i rozgrzeszenie: - spowiedź indywidualna wymaga otwarcia serca przed kapłanem - poddaje się osądowi Boga i Kościoła 5. Zadośćuczynienie: - naprawa wyrządzonych szkód - może przyjąć formę modlitwy lub dobrego uczynku. Uczniowie zapisują te wnioski do zeszytu. Kontynuacją tego tematu powinna być dyskusja na temat problemów ze spowiedzią indywidualną. Pomocą może być list zamieszczony w książce: K. Rahner, Mój problem, Warszawa 1987, s. 66. Opracowanie: Agnieszka Wieczerzańska - Perkins Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione. Zbawcze dzieło Jezusa dokonuje się w Kościele i przez Kościół. Św. Jan Paweł naucza, że Boża inicjatywa, jaką jest pojednanie, „urzeczywistnia się i objawia w odkupieńczym akcie Chrystusa, który promieniuje na świat poprzez posługę Kościoła” (ReP, 10). Tak więc w tej misji, przekazanej przez Bożą inicjatywę miłosierdzia, Kościół jawi się jako sakrament, czyli znak i narzędzie pojednania. Kościół czyni to z wielu tytułów, z których każdy ma różne znaczenie (por. ReP, 11): 1. Jako „wspólnota pojednana”, która przez samo swoje istnienie stanowi uwierzytelnienie i reprezentuje w świecie dzieło Jezusa. 2. Przez swoją posługę stoi na straży właściwego przekazu i wyjaśniania Pisma Świętego, które jest radosną nowiną pojednania. W ten sposób Kościół „zapoznaje kolejne pokolenia z planem Bożej miłości i każdemu wskazuje drogi powszechnego pojednania w Chrystusie”. 3. Przez posługę sakramentalną siedmiu sakramentów, które przypominają i odnawiają tajemnicę paschalną Chrystusa. „Sakramenty są źródłem życia dla Kościoła, a w jego rękach narzędziami nawrócenia do Boga i pojednania między ludźmi”. Posłannictwo jednania dotyczy współpracy z Chrystusem całego Kościoła. Tak więc w tym dziele zbawczym współdziałają ze sobą: Kościół niebieski, Kościół ziemski i Kościół czyśćcowy. Realizacja tej misji, jak wskazuje św. Jan Paweł II, dokonuje się na konkretnych drogach (por. ReP, 12): 1. Modlitwa wstawiennicza Matki Kościoła i Świętych, którzy uczestniczą w niebieskiej chwale i wstawiają się u Boga za pielgrzymujących po drogach świata, aby mogli osiągnąć pełnię zbawienia. To wsparcie dotyczy dążenia wiernych do nawrócenia, do wiary, do powstania po grzesznych upadkach oraz działań na rzecz rozwoju komunii i pokoju w Kościele oraz w świecie. 2. Przepowiadanie Kościoła, które stanowi realizacje prorockiego mandatu Chrystusa. W ten sposób Kościół pełni rolę matki i nauczycielki, wzywając swoje dzieci do posługi jednania. Ujawnia bowiem zło grzechu, głosi konieczność nawrócenia, zachęca i błaga ludzi, aby „się pojednali”. Kościół na podobieństwo Jezusa będzie zawsze pełnił tę misję, ożywiony miłością miłosierną. W ten sposób będzie realizował posłannictwo niesienia wszystkim płynących z Krzyża słów przebaczenia i zachęty do nadziei. 3. Działalność duszpasterska, która zmierza do sprowadzenia człowieka na drogę powrotu do Ojca i komunii z braćmi, czyli towarzyszenie mu w procesie nawrócenia i pojednania z Bogiem i wspólnotą Kościoła. 4. Świadectwo życia, które zakłada podwójną świadomość: ontycznej świętości Kościoła, którego założycielem jest Jezus Chrystus, będącego jednocześnie wspólnotą ludzi grzesznych, którzy potrzebują nieustannego nawracania się, czyli odzyskiwania utraconej przez grzech godności dziecka Bożego. Grzech bowiem powoduje, że „oblicze Kościoła za mało świeci”, staje się więc w ten sposób zaprzeczeniem swojego posłannictwa. W świadectwie uczniów Jezusa nie może zabraknąć bycia znakiem miłości, jako dowodem wiarygodności królestwa Bożego oraz przekładania owego znaku na budowanie „cywilizacji miłości” przez nawrócenia i pojednania wewnątrz i na zewnątrz Kościoła, związane z przezwyciężeniem napięć, wzajemnym przebaczeniem oraz wzrastaniem w duchu braterstwa i pokoju, który ma promieniować na cały świat. W WIELKIM TYGODNIU – okazja do spowiedzi codziennie od poniedziałku do środy od 17:30 do 21:00 WAŻNE: nie ma spowiedzi w kolejne dni tego tygodnia!!! Wielki Poniedziałek, Wtorek i Środa: Msze św. o zwykłych godzinach. W tym tygodniu kancelaria czynna tylko do środy. “Gdy idziemy się wyspowiadać, musimy zrozumieć, co w ten sposób zrobimy. Można powiedzieć, że wyjmiemy gwoździe ukrzyżowanemu Panu” (św. Jan Maria Vianney). W tym tygodniu kancelaria czynna tylko do środy Sakrament pojednania jest spotkaniem z miłosiernym Zbawicielem. Przystępując do tego sakramentu powinniśmy dobrze o tym pamiętać. Często bowiem, przygotowując się do spowiedzi, myślimy przede wszystkim o spowiedniku: jak się zachowa, co nam powie, czy nie będzie krzyczał, zadawał pytań, albo też zastanawiamy się, jak przedstawić mu swoje grzechy, aby „dobrze wypaść”. Tymczasem w sakramencie pojednania spotykamy się przede wszystkim z dobrym i kochającym Chrystusem. Przez kapłana mówi On do nas słowa podobne do tych, które skierował do kobiety pochwyconej na cudzołóstwie. Podczas gdy faryzeusze i uczeni w Piśmie chcieli ją zabić, Jezus powiedział do niej: „Nikt cię nie potępił? I Ja ciebie nie potępiam. Idź, a od tej chwili już nie grzesz” (por. J 8,11). 5 warunków dobrej spowiedzi świętej: 1. Rachunek sumienia 2. Żal za grzechy 3. Mocne postanowienie poprawy 4. Szczera spowiedź 5. Zadość uczynienie Panu Bogu i Bliźniemu. Bez dobrego przygotowania nie będzie dobrych owoców tego Sakramentu. Dlatego też zachęcam do przypomnienia regułki spowiedzi i Rachunku sumienia. RACHUNEK SUMIENIA Do przyjęcia sakramentu pokuty należy przygotować się przez rachunek sumienia, zrobiony w świetle słowa Bożego. Najbardziej nadających się do tego tekstów należy szukać w Dekalogu i w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich: Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich. (KKK 1454). Rachunek sumienia w oparciu o Dziesięć Przykazań według Kompendium KKK Modlitwa przed rachunkiem sumienia Duchu Święty, Ty oświecasz każdego człowieka, proszę Cię dziś o szczególną pomoc: oświeć swoim światłem mój rozum, abym jasno poznał wszystkie moje grzechy, porusz moją wolę, abym szczerze za nie żałował i postanowił poprawę oraz abym je wszystkie wyznał na spowiedzi. Maryjo Matko moja, mój Aniele Stróżu i święty N., mój patronie, uproście mi potrzebne łaski do przyjęcia tego sakramentu. lub Panie Boże, zgrzeszyłem przeciw Tobie. Nie jestem już godzien nazywać się Twoim dzieckiem. Pragnę powrócić do Ciebie i szczerze wyspowiadać się ze wszystkim moich grzechów. Przyjdź Duchu Święty, oświeć mój rozum, abym dokładnie poznał swoje grzechy, szczerze za nie żałował, postanowił poprawę i z pokorą je wszystkie wyznał na spowiedzi. Pytania wstępne Kiedy ostatni raz przystępowałem do spowiedzi? Czy moja spowiedź i żal były szczere? Czy przychodzę do tego sakramentu ze szczerym pragnieniem nawrócenia, oczyszczenia i odnowienia przyjaźni z Bogiem? Czy może traktuję ten sakrament jako ciężar, przyjmuję go niechętnie i bez odpowiednich dyspozycji serca? Czy na poprzedniej spowiedzi nie zapomniałem lub umyślnie nie zataiłem jakichś grzechów ciężkich? Czy wypełniłem nałożony obowiązek zadośćuczynienia? Czy naprawiłem wyrządzone krzywdy? Czy usiłowałem wypełniać postanowienie poprawy swojego życia według Ewangelii? Ja jestem Pan, Bóg twój. Nie będziesz miał cudzych bogów przede Mną Czy strzegę i rozwijam w swym życiu cnoty wiary nadziei i miłości? Czy wierzę w Boga i chronię siebie przed wątpieniem, niewiarą, herezją, schizmą i odstępstwem od wiary? Czy ufam Bogu i liczę na Jego pomoc w swym życiu doczesnym? Czy mam nadzieję na moje zbawienie? Czy unikam popadania w rozpacz albo w zuchwałą ufność? Czy kocham Boga ponad wszystko? Czy przezwyciężam obojętność, niewdzięczność, oziębłość znużenie, lenistwo duchowe? Czy w swej pysze nie popadałem w nienawiść do Boga? Czy oddaję należną cześć Bogu indywidualnie i we wspólnocie? Czy Boga uwielbiam i przepraszam, czy dziękuję Mu i proszę? Czy składam Mu siebie w ofierze, łącząc się z krzyżową ofiarą Chrystusa? Czy wypełniam śluby i przyrzeczenia złożone Panu Bogu? Czy nie popadałem w grzech bałwochwalstwa, czyli ubóstwiana stworzenia, władzy, pieniądza lub szatana? Czy nie ulegałem zabobonowi, który jest wypaczeniem kultu oddawanego Bogu, przejawiającym się we wróżbiarstwie, magii, czarach i spirytyzmie? Czy nie popadałem w bezbożność, wyrażającą się w kuszeniu Boga w słowach lub czynach? Czy nie popełniłem grzechu świętokradztwa, profanującego osoby i rzeczy święte, zwłaszcza Eucharystię? Czy nie popełniałem grzechu symonii, czyli handlu rzeczami duchowymi? Czy nie popadłem w ateizm: grzech odrzucenia istnienia Boga, lub agnostycyzm, twierdzący że o Bogu nie można nic powiedzieć? Czy oddaję cześć Chrystusowi, Maryi, aniołom i świętym, przedstawianym na obrazach? Nie będziesz brał imienia Pana, Boga twego nadaremno Czy otaczałem szacunkiem imię Boga przez błogosławienie, wychwalanie i wielbienie? Czy nie popadłem w grzech przeciw temu imieniu przez bluźnierstwo, przekleństwo i niewierność przyrzeczeniom składanym w imię Boga? Czy nie przysięgałem fałszywie, czyli czy nie wzywałem imienia Boga, który jest Prawdą, by On był świadkiem kłamstwa? Czy nie popełniłem grzechu wiarołomstwa, czyli przyrzeczenia pod przysięgą, którego nie miałem zamiaru dotrzymać? III. Pamiętaj, abyś dzień święty święcił Czy świętuję niedziele i święta nakazane, uczestnicząc w Eucharystii i powstrzymując się od wykonywania prac lub zajęć, które przeszkadzają oddawaniu należnej czci Bogu oraz odpoczynkowi duchowemu i fizycznemu? Czy troszczę się o pogłębianie życia rodzinnego, religijnego, kulturalnego i społecznego w dni świąteczne? Czy przeznaczałem czas w te dni na pełnienie dobrych uczynków, zwłaszcza względem ludzi chorych i starych? Czcij ojca swego i matkę swoją Czy szanuję swoich rodziców oraz tych wszystkich, którym Bóg – dla mojego dobra – udzielił nade mną swojej władzy? Czy cenię małżeństwo i rodzinę jako podstawową strukturę w planie Bożym? Czy przyczyniam się do tego, aby moja rodzina była wspólnotą wiary, nadziei i miłości, czyli Kościołem domowym? Czy jako rodzic troszczę się o chrześcijańskie wychowanie swych dzieci i o przekazanie im wiary przez dobry przykład, modlitwę, katechezę rodzinną i uczestnictwo w życiu Kościoła? Czy kocham i szanuję swe potomstwo i zaradzam ich potrzebom duchowym i materialnym? Czy nie sprzeciwiam się wezwaniu Pana skierowanym do któregoś z moich dzieci do pójścia za Nim? Czy okazuję swym rodzicom szacunek, wdzięczność i posłuszeństwo i czy dbam o dobre relacje z rodzeństwem? Czy swym rodzicom świadczę pomoc moralną i materialną w ich starości, chorobie, samotności lub potrzebie? Czy sprawuję władzę w duchu służby, czy kieruję się dobrem społeczności, a nie dobrem własnym? Czy uważam swych przełożonych za przedstawicieli Boga, czy współpracuję z nimi dla dobra publicznego i społecznego? Czy służę ojczyźnie przez udział w wyborach, płacenie podatków, gotowość jej obrony w niebezpieczeństwie i przez prawo konstruktywnej krytyki? Czy wiem, że obywatel może nie przestrzegać zarządzeń władz cywilnych, gdy one są sprzeczne z wymaganiami ładu moralnego, w myśl słów: „Trzeba bardziej słuchać Boga, niż ludzi”? Nie zabijaj Czy nie popełniłem grzechu przeciw życiu przez zabójstwo bezpośrednie i zamierzone, albo czy nie współdziałałem w popełnieniu tego grzechu? Czy nie spowodowałem przerwania ciąży lub czy nie współdziałałem w przerwaniu ciąży przez namowę, przyzwalające milczenie lub dawanie pieniędzy na zabieg? Czy wiem, że popełnienie tego grzechu powoduje nałożenie ekskomuniki, czyli wykluczenie ze wspólnoty? Czy nie uczestniczyłem w grzechu eutanazji, czyli spowodowaniu śmierci osób chorych, upośledzonych lub umierających? Czy nie targnąłem się na własne życie lub czy nie współdziałałem w zamiarach samobójczych bliźniego? Czy swą postawą albo zachowaniem nie dawałem zgorszenia bliźniemu? Czy nie doprowadziłem bliźniego do popełnienia grzechu ciężkiego? Czy troszczyłem się o zdrowie własne i bliźnich, wystrzegając się kultu ciała i czy unikałem wszelkiego rodzaju nadużyć? Czy używałem narkotyków, które wyrządzają bardzo poważne szkody zdrowiu i życiu? Czy nie nadużywałem alkoholu, tytoniu, pożywienia i leków? Czy wobec innych nie stosowałem przemocy fizycznej lub psychicznej? Czy nie łamałem przepisów ruchu drogowego przez brawurową jazdę. Czy stworzyłem członkowi rodziny będącemu w stanie terminalnym odpowiednie warunki do godnego zakończenia życia (przyjęcie sakramentów, modlitwa)? Czy staram się o pokój serca? Czy przezwyciężam gniew i nienawiść, które gdy są dobrowolne i dotyczą spraw poważnych, są grzechem ciężkim przeciw miłości? Czy staram się wobec bliźnich o braterstwo, sprawiedliwość i poszanowanie ludzkiej godności? Czy z życzliwością traktowałem zwierzęta, jako stworzenia Boże i czy unikałem zarówno przesadnej miłości wobec nich jak i wykorzystywania ich w sposób niegodziwy? Czy nie niszczyłem przyrody? Nie cudzołóż Czy uznaję to, że Bóg stwarzając, obdarzył mnie godnością osobową oraz powołał do miłości i wspólnoty? Czy z wdzięcznością i szacunkiem przyjmuję moją męskość bądź kobiecość? Czy pojmuję moje powołanie do czystości jako cnotę moralną, dar Boga, łaskę i owoc działania Ducha Świętego? Czy staram się o panowanie nad sobą? Czy korzystam ze środków (łaska Boża, pomoc sakramentalna, modlitwa, rachunek sumienia, asceza, opanowywanie namiętności rozumem), które pomagają żyć w czystości? Czy odpowiadam na powołanie do praktykowania wstrzemięźliwości, a jeśli jestem związany małżeństwem, czy żyję w czystości małżeńskiej? Czy nie popełniłem grzechów przeciw czystości: cudzołóstwa, masturbacji, nierządu, pornografii, prostytucji, gwałtu, czynów homoseksualnych? Jeśli takie czyny popełniłem na małoletnich, dodatkowo ciężko ich skrzywdziłem fizycznie i moralnie. Jeśli żyję w małżeństwie czy pamiętam, że zawierając ten sakrament wobec Boga i wspólnoty wiernych przyrzekłem jedność, miłość, wierność, nierozerwalność i otwarcie na płodność? Czy współżycie małżeńskie traktuję jako wzajemne obdarowanie i czy jestem otwarty na przekazywanie życia? Czy wiem, że nie mam prawa oddzielić od siebie tych dwóch celów: wzajemnego obdarowania od przekazywania życia, wykluczając z nich pierwszy lub drugi? Czy w pożyciu małżeńskim respektowałem naukę Kościoła odnośnie odpowiedzialnego rodzicielstwa, to jest czy uwzględniałem okresy naturalnej płodności i niepłodności zachowując okresową wstrzemięźliwość seksualną? Czy nie poddałem się bezpośredniej sterylizacji, czy nie stosowałem środków antykoncepcyjnych, lub stosunków przerywanych? Czy nie zgrzeszyłem przeciw wierności małżeńskiej wybierając sztuczną inseminację lub sztuczne zapłodnienie i uniemożliwiając tym samym stanie się ojcem i matką wyłącznie dzięki sobie? Czy wiem, że dziecko jest darem Boga, że ma prawo być owocem aktu miłości małżeńskiej swoich rodziców i że od chwili swego poczęcia ma prawo do szacunku? Czy nie popełniłem grzechów przeciw godności małżeństwa: cudzołóstwa, rozwodu, poligamii, kazirodztwa, konkubinatu, aktów seksualnych przed zawarciem małżeństwa lub poza małżeństwem? VII. Nie kradnij Czy szanuję prawo do własności prywatnej własnej i bliźnich? Czy zachowuję to przykazanie przez praktykowanie sprawiedliwości i miłości, umiarkowania i solidarności? Czy uczciwie zdobywam swój majątek? Czy umiem dzielić się swoją własnością z potrzebującymi? Czy dotrzymywałem obietnic i przestrzegałem zawartych umów? Czy naprawiłem popełnioną niesprawiedliwość, czy zwróciłem rzecz bezprawnie nabytą? Czy nie przywłaszczyłem sobie własności bliźniego? Czy sprawiedliwie wynagradzałem pracę? Czy nie fałszowałem wartości sprzedawanych towarów ze szkodą dla nabywcy? Czy nie fałszowałem czeków i rachunków? Czy uczciwie płaciłem podatki? Czy nie uprawiałem lichwy i korupcji? Czy nie wykorzystywałem dóbr społecznych do prywatnego użytku? Czy solidnie wykonywałem swą pracę zawodową, czy nie spowodowałem szkód i strat przez marnotrawstwo? Jeśli jestem pracodawcą, czy szanowałem pracowników i czy nie wykorzystywałem ich praw? Czy nie byłem zainteresowany w działalności gospodarczej jedynie zyskiem? Czy rozwiązywania nieporozumień w pracy szukałem na drodze dialogu? Czy pamiętam, że praca jest zarówno prawem jak i obowiązkiem i że wykonując ją z zaangażowaniem i kompetentnie, współpracuję ze Stwórcą? Czy traktuję swą pracę jako źródło utrzymania siebie, swoich bliskich i jako służbę wspólnocie ludzkiej oraz czy ona staje się środkiem mojego uświęcenia i współpracy z Chrystusem w dziele Jego Odkupienia? Czy angażowałem się w życie polityczne i społeczne jako chrześcijanin? Czy troszczyłem się o wprowadzanie pokoju i sprawiedliwości? Czy pamiętam o słowach Pana Jezusa: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”? Czy w miarę swoich możliwości wspierałem ubogich nie tylko materialnie, ale także w ich życiu kulturowym, moralnym i religijnym? Czy spełniałem uczynki miłosierdzia co do duszy (grzeszących upominać, nieumiejętnych pouczać, wątpiącym dobrze radzić, strapionych pocieszać, krzywdy cierpliwie znosić, urazy chętnie darować, modlić się za żywych i zmarłych)? Czy spełniam uczynki miłosierne co do ciała (łaknących nakarmić, spragnionych napoić, nagich przyodziać, podróżnych w dom przyjąć, chorych nawiedzać, więźniów wspierać, zmarłych pogrzebać). VIII. Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu Czy jestem szczery i prawdomówny w swoim mówieniu i działaniu? Czy nie zaniedbuję obowiązku poszukiwania prawdy, przylgnięcia do niej i podporządkowania swego życia jej wymaganiom? Czy idę za nauką Jezusa, który o sobie powiedział: „Ja jestem Prawdą”? Czy wystrzegam się dwulicowości, udawania i obłudy? Czy daję świadectwo ewangelicznej prawdzie w swym życiu prywatnym i publicznym nawet za cenę ofiary własnego życia? Czy nie zgrzeszyłem dawaniem fałszywego świadectwa, krzywoprzysięstwem i kłamstwem? Czy nie popadłem w grzechy pochopnego osądzania, obmowy, zniesławiania i oszczerstwa, przez które zniszczyłem dobre imię bliźniego? Czy nie posługiwałem się pochlebstwem, służalczością, chełpliwością zmierzając do popełnienia grzechów ciężkich lub osiągnięcia niegodziwych korzyści? Czy pamiętam, że wykroczenia przeciw prawdzie domagają się naprawienia krzywd? Czy szanowałem prawdę w komunikacji międzyludzkiej i przekazie informacji? Czy w tej dziedzinie brałem pod uwagę dobro osobiste i dobro wspólne, poszanowanie życia prywatnego i niebezpieczeństwo zgorszenia? Czy zachowałem tajemnice życia zawodowego oraz tajemnice powierzone w sekrecie? Nie pożądaj żony bliźniego twego Czy przez oczyszczenie serca i praktykowanie cnoty umiarkowania przezwyciężałem pożądliwość cielesną w myślach i pragnieniach? Czy modliłem się o czystość serca? Czy troszczyłem się o czystość intencji i czystość spojrzenia? Czy czuwałem nad uczuciami i wyobraźnią? Czy zachowuję cnotę wstydliwości, która ochrania intymność, a której domaga się czystość? Ani żadnej rzeczy, która jego jest Czy zachowując to przykazanie, dbałem o szacunek dla cudzej własności? Czy nie poddawałem się grzechom chciwości i nieumiarkowanemu pożądaniu dóbr bliźnich? Czy nie zgrzeszyłem zazdrością, która oznacza smutek doznawany z powodu dobra należącego do drugiego człowieka i nieumiarkowane pragnienie przywłaszczenia sobie tego dobra? Czy troszczę się o ubóstwo serca, czyli o oderwanie od bogactw i powierzenie się Opatrzności Bożej, wyzwalającej z niepokoju o jutro? Czy pragnę Boga – prawdziwego szczęścia –– który wyzwala mnie od nadmiernego przywiązania od dóbr doczesnych? FORMUŁA SPOWIEDZI P – W Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. K – Na wieki wieków. Amen. P – Jestem /np. uczniem klasy…, mężem, żoną, lub Mam … lat/. Ostatni raz byłem u spowiedzi (mówisz kiedy), pokutę zadaną odprawiłem(lub nie i dlaczego), obraziłem Pana Boga następującymi grzechami… (wyznajesz swoje grzechy). Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję, obiecuję poprawę, i proszę Cię Ojcze o pokutę i rozgrzeszenie. K – (kapłan rozmawia z tobą, modli się i udziela rozgrzeszenia) P – (cicho modlisz się:) Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu. (po słowach kapłana: „ja odpuszczam tobie grzechy w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” odpowiadasz: AMEN) K – Wysławiajmy Boga, bo jest dobry P – Bo Jego miłosierdzie trwa na wieki. K – Pan odpuścił tobie grzechy, idź w pokoju. P – Bóg zapłać.